Sabines verhaal: "Ik werd opnieuw zichtbaar"

Sabine (44) uit Maaseik draagt al jarenlang twee hoortoestellen. Na een lang traject, klopte ze twee jaar geleden voor het eerst bij Hoorcentrum Céline Jacobs aan voor een second opinion en bijregeling van haar hoortoestellen. Daarop volgend startte ze een hoorcoachingtraject. In haar dagelijks leven gebruikt ze naast haar hoortoestellen verschillende hulpmiddelen, bijvoorbeeld om haar wekker, deurbel en babyfoon te kunnen horen.

Wanneer merkte je voor het eerst dat je gehoor achteruit ging?

In 2011 werd ik wakker met een bromvlieg in mijn hoofd, alleen was er geen vlieg. Het was het begin van tinnitus, hyperacusis en later gehoorverlies. Het kwam in een periode vol stress: een zware zwangerschap, een onverwacht overlijden, een traumatische ervaring in het bos en uiteindelijk een bedreiging op school, waar ik werkte. Mijn lichaam trok aan de noodrem.

Ik kreeg last van draaiduizeligheden en belandde thuis met de diagnose burn-out. Rust nemen was noodzakelijk, maar rust vinden lukte niet. Het geluid in mijn hoofd en de duizeligheid beheersten mijn leven. Mijn huisarts heeft veel voor mij betekend en er volgden heel wat gesprekken, onderzoeken en consultaties.

Toch kreeg ik telkens opnieuw dezelfde boodschap te horen: ‘Goed nieuws, we vinden geen afwijkingen. Alles ziet er perfect uit. Maar misschien moet je toch eens een hoortoestel overwegen.’

Wat betekende dat voor je dagelijks leven?

Het zoeken naar een oorzaak beheerste mijn leven. Ik was pas 30 jaar en dacht dat ik gewoon harder mijn best moest doen. Als ik iets miste, voelde dat als mijn fout.

Omdat artsen geen duidelijke verklaring vonden, bleef ik zelf zoeken. Ik kwam meestal wel op mijn pootjes terecht wanneer ik iets verkeerd had verstaan. Daardoor bleef ik mezelf vertellen dat het wel zou lukken als ik maar genoeg moeite deed.

Ondertussen werd luisteren steeds vermoeiender. Ik stond tien jaar voor de klas met hoortoestellen, maar elke dag eindigde in migraine. Thuis had ik geen energie meer om mama te zijn van mijn vier kinderen.

Wat vond je het moeilijkste aan je gehoorverlies?

Dat het altijd aanwezig is. Je moet voortdurend rekening houden met je gehoor. Mensen zeggen vaak: ‘Maar je hebt toch een gehoorapparaat?’ Alsof dat alles oplost. Zo voelt het niet.

Een hoortoestel helpt, maar het neemt de vermoeidheid niet weg. Het maakt niet dat je plots overal moeiteloos gesprekken kan volgen. Je blijft voortdurend keuzes maken.

Als ik naar een feestje ga, weet ik dat ik ervoor en erna rust moet inplannen. Als ik met mijn zoon naar de bioscoop wil, dan moet de film Nederlands gesproken én ondertiteld zijn zodat we hem allebei kunnen volgen.

Ik voelde me steeds kleiner worden, onzichtbaar bijna. Zelfs gesprekken met mijn kinderen waren soms onmogelijk. Wanneer mijn dochter bijvoorbeeld overstuur thuiskwam, maakte de emotie in haar stem het vaak nog moeilijker om haar te verstaan. Dat zijn momenten die veel pijn doen als ouder.

Wanneer voelde je: 'dit gaat zo niet meer'?

Mijn man trok aan de alarmbel. Ik kwam elke dag thuis met migraine en kroop meteen in bed.

Ik probeerde oplossingen te zoeken: dokters, audiologen, acupunctuur, psychologen, maar niemand leek echt te begrijpen wat ik nodig had. Ik voelde me ontzettend alleen.

Ik herinner me bijvoorbeeld een ontspanningsoefening bij een psycholoog. Op een bepaald moment zei ze: ‘Je mag nu je ogen sluiten.’ Achteraf kan ik daar om lachen, maar voor iemand die slechthorend is, is luisteren met gesloten ogen allesbehalve ontspannend. Dat soort momenten maakten duidelijk hoe weinig mensen echt begrijpen wat gehoorverlies betekent in het dagelijkse leven.

Ik had nood aan iemand die niet alleen naar mijn audiogram keek, maar ook naar de impact op mijn leven.

Hoe kwam je bij Hoorcentrum Céline Jacobs terecht?

Ik was niet op zoek naar een second opinion, maar tijdens mijn online zoektocht kwam ik op Céline haar website terecht. Wat me raakte, was dat ze niet alleen sprak over toestellen, maar ook over coaching en inzichten. Dat sprak me meteen aan. Voor het eerst leek ik iemand tegen te komen die verder keek dan enkel techniek of instellingen. Het ging ook over hoe je leeft met gehoorverlies en hoe je opnieuw grip krijgt op je situatie.

Ik stuurde haar een mail en hoewel de praktijk voor mij niet bij de deur lag, besloot ik toch een afspraak te maken.

Wat was je eerste indruk?

Ik heb mijn hele verhaal verteld en gehuild. Céline luisterde écht.

Voor het eerst had ik het gevoel dat iemand begreep wat ik al die jaren had meegemaakt. Niet alleen de praktische gevolgen van gehoorverlies, maar ook de frustratie, de onzekerheid en de vermoeidheid.

Daarna zei ze: ‘Zo kan ik je niet naar huis laten gaan.’ Ze deed een kleine bijstelling van mijn toestellen en de volgende ochtend hoorde ik voor het eerst in jaren een stukje van een gesprek op de speelplaats. Dat moment gaf me hoop.

Voor iemand die jarenlang had gevochten om gesprekken te volgen, was dat een enorm verschil. Het leek misschien een klein detail, maar voor mij voelde het als een deur die opnieuw op een kier werd gezet.

Wat heeft je het meest geholpen in de begeleiding?

De combinatie van expertise en coaching. Céline gaf me inzicht in mijn gehoorverlies, leerde me waarom luisteren zo vermoeiend is en gaf me oefeningen om mijn hersenen te trainen.

Voor het eerst begreep ik wat er in mijn hoofd gebeurde wanneer ik luisterde. Ik begreep waarom ik zo uitgeput raakte en waarom bepaalde situaties zoveel energie kostten.

Dankzij de hoorcoaching voelde ik dat ik iets kon dóén. Ik werd opnieuw deelnemer in mijn eigen leven.

Dat gevoel van invloed hebben, maakte een enorm verschil. Jarenlang had ik het gevoel gehad dat ik alleen maar moest ondergaan wat er gebeurde. Nu kon ik actief aan de slag.

Hoe gaat het nu met je?

Mijn wereld wordt langzaam groter. Ik durf opnieuw dingen alleen doen, zoals een dagje Efteling met mijn zoon.

Niet alles lukt, maar veel wél. Dat is een belangrijk verschil met vroeger. Ik heb geleerd om mezelf tijd te geven en ook stil te staan bij wat wel goed gaat. Zo kan ik weer deelnemen aan gesprekken in mijn gezin.

Ik herinner me nog goed een feestje bij ons thuis waarbij ik voor het eerst het gevoel had dat ik echt kon volgen wat er gezegd werd. Ik kon meepraten in plaats van alleen maar proberen bij te benen. Voor iemand die onzichtbaar geworden is, is dat een hele prestatie. Ik zoek nu terug mijn plekje in deze wereld.

In mijn gezin kan ik terug een mama zijn. Een mama met een handleiding, dat wel. In de auto zullen mijn kinderen geen luide muziek spelen of hard meezingen, en dat doen ze bij mijn man wel. Dat is hun manier om rekening met mij te houden. Ik kan nu wel terug betrokken zijn in plaats van toe te kijken vanaf de zijlijn.

Wat zou je anderen willen meegeven?

Zoek iemand die je echt begrijpt. Je mag rouwen om wat je kwijt bent, maar wees mild voor jezelf. En blijf uitleggen wat je nodig hebt, ook als anderen het niet meteen begrijpen.